สำนึกไว้เถอะ!!
ในสังคมที่มีแต่ความวุ่นวาย...
มีงานต้องทำ มีการบ้านต้องส่ง ความวุ่นวายของโลกดุนยากำลังทำให้เราห่างไกลจากพระเจ้า มากขึ้น..มากขึ้น

ในขณะที่ผู้คนขวนขวายหาเวลาว่างเพื่อสะสางงานที่คั่งค้าง
จะมีสักกี่คน... ที่หาเวลาว่าง เพื่อรำลึกถึงอัลลอฮ์ แทนงานในดุนยา
จะมีสักกี่คน... ที่หาเวลาว่าง เพื่อการตักเตือนกัน แทนการด่าทอและนินทา
จะมีสักกี่คน... ที่หาเวลาว่าง เพื่อเผยแพร่สาส์นของอัลลอฮ์

มีสักขณะหนึ่งไหม.. ที่ท่านนบีหยุดการเผยแพร่ เพื่อหาเวลาพักผ่อน
แล้วมีสักขณะหนึ่งไหม.. ที่เราจะหยุดการพักผ่อน เพื่อมาเผยแพร่!

*พี่น้องมุสลิม* เรามิใช่แค่ หนุ่ม-สาว ธรรมดาทั่วๆไป
หากแต่เราคือ "มุสลิม" ผู้ถูกเลือกให้มีหน้าที่แตกต่างจากคนทั่วไป
ผู้ถูกเลือกแล้วจากพระเจ้า ให้เป็นผู้เผยแพร่สาส์นของพระองค์
หน้าที่นี้..ยิ่งใหญ่และสูงส่ง และสุดท้ายแล้ว..ต้องโดนสอบสวน

เราจะตอบคำถามต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าอย่างเต็มภาคภูมิได้อย่างไร?
ในเมื่อวันนี้..
เรายังนึกถึงผลประโยชน์ของตนเอง มากกว่า การให้กับคนอื่น
เรายังหัวเราะ สนุกสนาน ในขณะที่พี่น้องของเรา ร้องไห้ เจ็บปวด
เรายังอยู่กับดุนยา ทั้งๆที่รู้ว่า อาคิเราะห์ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!

ภาคภูมิใจเถอะ.. ที่ได้รับหน้าที่อันยิ่งใหญ่และสูงส่ง
ขออภัยโทษเถอะ.. ในสิ่งที่เคยกระทำลงไป
เตาบัต(กลับเนื้อกลับตัว)เถอะ.. อัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัยโทษเสมอ
และ..เข้มแข็งเถอะ.. ทั้งหมดเป็นบททดสอบจากอัลลอฮ์
"และสูเจ้าจงอย่าท้อแท้และอย่าระทม
เจ้าจะเป็นผู้สูงส่งยิ่ง หากพวกเจ้าเป็นผู้ศรัทธา"
(3 : 139)

ในหลุมฝังศพมีผู้คนมากมาย...ที่บัดนี้ คนรวย นอนเคียงข้างคนจน คนแข็งแรง นอนข้างคนอ่อนแอ คนผิวขาว นอนข้างคนผิวดำ เจ้านาย นอนข้างลูกน้อง..ฯลฯ ชาวกุบูรต่างปรารถนาอย่างแรงกล้าในสิ่งเดียวกัน !?! ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติต่างๆอีกต่อไป..ไม่ใช่ลาภยศสรรเสริญ ไม่ใช่คนรัก..ที่พวกเขาปรารถนาคือ การได้หวนกลับมาสู่โลกดุนยานี้อีกครั้ง เพียงเพื่อได้มาก้มกราบ หรือกล่าวสรรเสริญ ต่ออัลลอฮเจ้า...แต่เพียงครั้งเดียว แต่ทว่า พี่น้องเอ๋ย..บัญชีแต่ละคนช่างยาวเหยียด วิญญาณได้ออกจากร่างกายไปแล้ว...ชีวิตก็หาไม่ ชีวิตแห่งความตายในหลุมฝังศพ...ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ขอพระองค์อัลลอฮ โปรดช่วยให้รอดพ้นด้วยเถิด... พึงรู้เถิดว่า ในร่างกายมนุษย์นั้น มีเนื้ออยู่ก้อนหนึ่ง เมื่อมันดี ทั้งร่างกายก็ดี และเมื่อมันเสีย ทั่วทั้งร่างกายก็พลอยเสียไปด้วย จงรู้เถิดว่านั้นคือ "หัวใจ" เพียงพอแล้วที่มีความตายเป็นผู้ตักเตือน เพียงพอแล้วที่มีอิหม่านอย่างแท้จริงเป็นทรัพย์สมบัติ เพียงพอแล้วที่มีอิบาดะห์เป็นการงานที่ขะมักขะเม้น... "ทุกชีวิตย่อมลิ้มรสแห่งความตาย และเราจะทดสอบพวกเจ้าด้วยความชั่วและความดี และพวกเจ้าจะต้องกลับไปหาเราอย่างแน่นอน"